46. Piesza Pielgrzymka Krakowska dotarła na Jasną Górę. Uczestnicków kilkudniowego marszu witał metropolita krakowski kardynał Grzegorz Ryś. Witał ich „po krakosku” – w sukmanie krakowskiej i czapce krakusce z pawim piórem. Metropolita krakowski szedł z pielgrzymami z Krakowa do Częstochowy.
Wejście do sanktuarium na Jasnej Górze poprzedziło nabożeństwo pokutne na Przeprośnej Górce. – Jeśli tu jest Królestwo Niebieskie, to znaczy, że tutaj Bóg króluje. W tych kilku tysiącach ludzi między nami Bóg jest królem – mówił metropolita krakowski.
Kard. Grzegorz Ryś podkreślił, że wobec grzechu nie należy udawać, że nic się nie wydarzyło. – Upomnienie braterskie jest czynem miłości bliźniego. Nie dlatego idziesz kogoś upomnieć, że chcesz się na nim odegrać albo jesteś wkurzony. Upomnienie jest czynem miłości – zaznaczył. – Kocham Cię, dlatego mówię Ci: nie rób tak. Kocham Cię, dlatego mówię Ci: to jest zło. No, ale jak go kochasz i mu to mówisz, to bądź z nim. Pomóż mu z tego wyjść – dodał.
Metropolita krakowski zwrócił także uwagę, że Kościół nie może być wspólnotą, której grzesznik się boi. – Nie może być tak, że grzesznik się boi Kościoła. Nie może być tak, że ksiądz, który popełnił jeden, drugi, trzeci grzech, boi się Kościoła, boi się biskupa. To jest jakieś szaleństwo, to nie jest Kościół, to nie jest Królestwo Boga – mówił.
– Między nami są zadry. Między nami są grzechy. Krzywdzimy siebie nawzajem. Nie potrafimy sobie wybaczyć. Niezależnie od tego, że my jesteśmy tacy, jesteśmy zebrani w Jego imię. I On jest między nami – podkreślił. – Jezus jest obecny we wspólnocie sióstr i braci. To jest najpiękniejsza Dobra Nowina tego osiemnastego rozdziału, że Jezusa uobecnia wspólnota grzeszników – mówił kardynał. – Pamiętajcie, że tym, co najbardziej objawia, czy jesteśmy Królestwem Bożym, a nie tylko jedną z wielu instytucji, takim „papierkiem lakmusowym” tego, czy jesteśmy Kościołem, Królestwem Bożym, jest nasz stosunek do tego, kto jest najmniejszy, i sposób, w jaki się zachowujemy, kiedy jesteśmy skonfrontowani z grzechem i z grzesznikiem – podkreślił na zakończenie nabożeństwa na Przeprośnej Górce.
Po nabożeństwie kardynał pożegnał wszystkie grupy Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej, wychodzące z Przeprośnej Górki w stronę Jasnej Góry. A tam witał pielgrzymów „po krakosku” – w sukmanie krakowskiej i czapce krakusce z pawim piórem – https://www.facebook.com/reel/1078707544495970
Ponad cztery tysiące uczestników 46. Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej na Jasną Górę wyruszyło z Wawelu rankiem 6 sierpnia. W ciągu sześciu dni pielgrzymi pokonali trasę o długości 150 kilometrów.
Idea Pielgrzymki
Pielgrzymka narodziła się w 1981 roku z idei „Białego marszu”, jaki odbył się w Krakowie po zamachu na życie Ojca Świętego Jana Pawła II. Piesza Pielgrzymka Krakowska z Wawelu na Jasną Górę odbywa się w dniach 6 – 11 sierpnia w intencji Ojca Świętego i Ojczyzny.
Czym jest pielgrzymka?
Pielgrzymka to czas rekolekcji w drodze, czas łaski i działania Pana Boga. Fenomenem pielgrzymki jest możliwość wyciszenia, dostrzeżenia w sobie i w innych prawdziwego potencjału dobra. Pielgrzymka to doświadczenie pięknych relacji, prostych gestów dobroci, pozytywnych emocji i wspomnień. Pielgrzymka to codzienna Msza św., konferencje, modlitwa, Anioł Pański, modlitwa różańcowa, nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego, „pogodne wieczorki” i Apel Jasnogórski na zakończenie dnia. Pielgrzymka to też czas rozmów z kapłanami, siostrami, czas świadectwa i przemiany duchowej. W trakcie pielgrzymki jest też czas na rozrywkę przy udziale wielu ciekawych ludzi, którzy dzielą się swoimi zdolnościami i umiejętnościami. Są też zapraszani soliści i całe zespoły. Zwłaszcza młodzi pielgrzymi na postojach wykorzystują możliwość, by np. zagrać w piłkę z księżmi i siostrami zakonnymi czy wspólnie pośpiewać.
Struktura pielgrzymki
Pielgrzymka podzielona była na osiem Wspólnot: Prądnicka, Śródmiejska, Podgórsko–Wielicka, Nowohucka, Myślenice–Gdów–Niepołomice–Mszana Dolna, Skawińsko–Czernichowska, Chrzanów–Libiąż–Spytkowice–Zator–Trzebinia, Suska. Za całość każdej Wspólnoty odpowiadał główny ksiądz przewodnik oraz służby główne. Każda Wspólnota podzielona została na mniejsze grupy prowadzone przez księży przewodników, współpracujących ze służbami grupowymi (porządkowymi, kwatermistrzami, grupą muzyczną, służbą medyczną, służbą czystości). Idący na końcu grupy księża w stułach pełnili posługę spowiedników.
Ok. 25 kilometrów dziennie
Każda Wspólnota posiadała odrębną trasę podzieloną na dzienne odcinki. Każdy dzień wędrówki podzielony był na kilka odcinków o długości od 3 do 10 km. Pomiędzy odcinkami odbywały się postoje trwające od 30 do 60 minut – w zależności od długości trasy. Na postoju była możliwość zakupienia czegoś do jedzenia, picia. Wszyscy pielgrzymi mogli liczyć w razie potrzeby na pomoc medyczną świadczoną przez lekarzy, pielęgniarki oraz wolontariuszy medycznych. W każdej wspólnocie za pielgrzymami jechała karetka pogotowia wraz z ratownikami medycznymi oraz samochód, którym w razie potrzeby można było podjechać do najbliższego postoju, czy na miejsce noclegu. Żeby pielgrzymom łatwiej przeżywało się rekolekcje w drodze, ich bagaże przewożone były na miejsce noclegu.
