Kiedy spojrzy się na Kraków z lotu ptaka, nie brakuje zieleni i wielkich ogrodów. Część z nich schowana jest za wysokimi klasztornymi murami i na co dzień jest niedostępna dla mieszkańców. Tylko w obrębie centrum Krakowa znajduje się około 15 hektarów ogrodów przyklasztornych!
Klasztorny ogród to coś więcej niż tylko miejsce uprawy owoców i warzyw. To także część zakonnej reguły, regulującej życie i działanie danego zgromadzenia. Klasztorne ogrody odgrodzone wysokim murem do dzisiaj pozostają miejscami tajemniczym, chociaż obok nich przechodzą codziennie dziesiątki tysięcy osób. Wiele z tych terenów to nadania dokonane jeszcze przed wiekami przez monarchów, arcybiskupów, magnatów a nawet szlachtę, która zielone tereny przekazywane były na rzecz kościoła i zgromadzeń. To z reguły tereny zamknięte. Stanowią nie tylko ostoje zielni w centrum Krakowa nie zagrożonej zieleni ale przede wszystkim miejsce modlitwy i kontemplacji.
W Krakowie znajduje się około 140 kościołów. Przy części z nich znajdują się ogrody, które poprzez swoją lokalizacje w centrum miasta oraz wielkość, często nazywane są zielonymi płucami miasta. Jednym z takim miejsc jest ogród przy Kościele Świętego Franciszka Salezego (klasztor Wizytek) znajdujący się na rogu ul. Krowoderskiej 16 i placu Biskupiego w Krakowie. Klasztor wraz z terenem zielonym zajmuje powierzchnię 37030 m2 (370 arów)
Klasztor oraz kościół św. Franciszka Salezego zbudowano dla sprowadzonego do Krakowa zakonu sióstr wizytek. Zakonnice przybyły do Krakowa w roku 1681, sprowadzone przez biskupa Jana Małachowskiego. Dodać wypada, iż był to ich drugi klasztor na ziemiach polskich. Pierwszy istniał w Warszawie, gdzie sprowadziła zakonnice z ich ojczystej Francji królowa Maria Ludwika. Biskupia fundacja wiąże się z wypadkiem, któremu uległ donator. Jadąc saniami przez zamarzniętą Wisłę, zaczął tonąć po załamaniu się lodu. W obliczu śmierci biskup wezwał na pomoc świętego Franciszka Salezego, obiecując mu fundację klasztoru i kościoła, jeśli wyjdzie cało z opresji. Wyszedł z niej z życiem i dotrzymując słowa danego świętemu, sprowadził do Krakowa wizytki, fundując im kościół i klasztor. Powstał on w latach 1692 – 1695 według projektu architekta Jana Solariego.
Do ogrodu sióstr wchodzi się z klasztornych krużganków. Zaraz za drzwiami prowadzącymi do ogrodu znajduje się nieduży taras i schody. Początek ogrodu to stojąca na cokole figura Matki Boskiej. Umieszczona jest na trawniku będącym częścią kwiatowego klombu. Za nim zaczyna się główna aleja przecinająca ogród i kończąca się przy drewnianej kaplicy zwanej Kalwarią lub Kalwaryjką. W kaplicy siostry odprawiają nabożeństwa pasyjne, których ważnym elementem jest tak zwana modlitwa gradusowa, odmawiana przez zakonnice podczas wędrówki na kolanach po stopniach (scala santa, czyli świętych schodach) umieszczonych wewnątrz kaplicy. Kalwaryjka to pobożna fundacja rodziny Szembeków, z której pochodziła ksieni klasztoru Franciszka Teresa (1670 – 1734).
fot. KRKnews
Do roku 1933 w klasztornym ogrodzie istniały dwa stawy połączone mostkiem i flankujące Kalwarię. Dzisiaj już ich nie zobaczymy, ponieważ w roku 1933, na polecenie władz miasta, siostry musiały je zasypać.
(JS)
